إن‌شاءالله تعالى ما در بحث شفاعتى كه در پيش داريم در اين خصوص مفصّل بحث خواهيم نمود ؛ و كيفيّت لحوق را به رؤسا و پيشوايان در روز قيامت و ورودشان را در بهشت و جهنّم از آيات قرآن بيان مىنمائيم ؛ و رواياتى كه در آن مبحث وارد شده است بسيار شنيدنى و حاوى يك دنيا معارف مىباشد ؛ و اينك براى اينكه كيفيّت نامهء عمل مشخّص شود ؛ إشارةً مطالبى را ذكر ميكنيم و ميگذريم ؛ در قرآن مجيد داريم : يَوْمَ نَدْعُوا كُلَّ أُناسٍ بِإِمامِهِمْ فَمَنْ أُوتِيَ كِتابَهُ بِيَمِينِهِ فَأُولئِكَ يَقْرَؤُنَ كِتابَهُمْ وَ لا يُظْلَمُونَ فَتِيلًا وَ مَنْ كانَ فِي هذِهِ أَعْمى فَهُوَ فِي الْآخِرَةِ أَعْمى وَ أَضَلُّ سَبِيلًا . « 1 » « روزى خواهد رسيد كه ما هر دسته از افراد مردم را به امامشان ميخوانيم ؛ پس آن كسانى كه نامهء عمل آنها به توسّط راست داده شود اين دسته نامهء عمل خود را ميخوانند و به مقدار كمى هم ( به مقدار چركى كه بين انگشتان فتيله مىشود ) به آنها ظلم نخواهد شد ؛ و كسى كه در اين دنيا كور باشد او در آخرت كور است و راهش ناياب‌تر و گم‌تر خواهد بود . » آن كسانى كه در دنيا چشم حقيقت و بصيرت خود را باز نكردند و به نابينائى نسبت به امور معنويّه ، دنياى خود را سپرى كردند و به شهوات و هواجِس نفسانيّه خود را مبتلا ساختند ، در آخرت هم نابينا هستند و راهى ندارند .

--> ( 1 ) . آيه 71 و 72 ، از سورهء 17 : الإسراء